شماره ۶۲ - گرچه عمریست که دل از غم عشقت ریش است

گرچه عمریست که دل از غم عشقت ریش است
لیک چندیست که این غائله بیش از پیش است ۱

بهرۀ من همه زان نخل شکر بر زهر است
قسمت من همه زان چشمۀ نوشین نیش است ۲

هر که شد طرۀ هندوی ترا حلقه بگوش
گر بگویند عجب نیست که کافر کیش است ۳

عاشق اندیشه ندارد ز بدو نیک جهان
آری اندیشه گری پیشۀ دور اندیش است ۴

هر که در حلقۀ آن زلف پریشان زده دست
پای او بر سر هر تفرقه و تشویش است ۵

کامرانیّ دو گیتی طمع خام بود
همت عاشق دلسوخته از آن بیش است ۶

روی در خلوت دل کن که تو بیگانه نئی
آنچه سالک طلبد گر نگرد در خویش است ۷

مفتقر همت پاکان ز قلندر مطلب
هر که در فقر و فنا زد قدمی درویش است ۸