بخش ۲۲ - رسیدن شمس الدین و مولانا بیکدیگر

نزد یزدان چو بود مولانا
از همه خاصتر بصدق و صفا ۱

گشت راضی که روی بنماید
خاص با او بر آن نیفزاید ۲

طمع اندر کس دگر نکند
مهر باقی ز دل برون فکند ۳

غیر او را نجوید اندر دهر
گرچه باشد فرید و زبدۀ عصر ۴

نشود کس بدان عطا مخصوص
او بود با چنان لقا مخصوص ۵

بعد بس انتظار رویش دید
گشت سرها بر او چو روز پدید ۶

دید آن را که هیچ نتوان دید
هم شنید آنچه کس ز کس نشنید ۷

چون کشید از نیاز بوی ورا
بی حجابی بدید روی ورا ۸

شد بر او عاشق و برفت از دست
گشت پیشش یکی بلندی و پست ۹

دعوتش کرد سوی خانۀ خویش
گفت بشنو شها از این درویش ۱۰

خانه‌ام گرچه نیست لایق تو
لیک هستم به صدق عاشق تو ۱۱

بنده را هر چه هست و هر چه شود
بی گمان جمله آن خواجه بود ۱۲

پس از این روی خانه خانۀ تست
به وثاقت همی‌روی تو درست ۱۳

بعد از آن هر دو خوش روانه شدند
شاد و خندان به سوی خانه شدند ۱۴

یک زمانی به هم همی‌بودند
مدت یک دو سال آسودند ۱۵

غیرت حق در آمد و ناگاه
فجفج افتاد در همه افواه ۱۶


۱۷