شماره ۲۹۰ - تا شد سپر بلایش دل درویش

تا شد سپر بلایش دل درویش
هر لحظه رسد زخم دگر برجگر ریش ۱

پیوسته بشمشیر جفا یار ستمکار
بی رحم زند بردل بیچاره من ریش ۲

گویی که رسد بر دل و جان مرهم تازه
هر تیر که بر سینه من آید از آن کیش ۳

با ما مگرش مهر و وفا هست ز یادت
چون جور و جفایش بمن آید ز همه بیش ۴

بنگر که چه سانست نکو خواهی نادان
از عقل دهد توبه مرا عقل بداندیش ۵

زین بادیه هرگز نبرد راه بمنزل
هر کس که نهد پای درین ره بسر خویش ۶

خواهی که اسیری بودت بار بوصلش
از خود گذر و مرد صفت نه قدمی پیش ۷