شماره ۳۲۷ - چو عشقش از دلت گشتست زایل

چو عشقش از دلت گشتست زایل
بکنج عافیت کردی تو منزل ۱

بحمدالله که رستی از نگاری
که جز خون جگر زونیست حاصل ۲

شها حیف است بهر بی وفایان
ز غم بودن چو مرغی نیم بسمل ۳

کنون مردانه رفتی از غیوری
که برگشتی بکل زین فکر باطل ۴

چو دانستی که هر جاییست یارت
بسویش می نباید بود مایل ۵

چو قدر پاکبازی می ندانست
برون کردی هوایش پاک از دل ۶

اسیری چون ز قیدش گشت ازاد
نگویی از چه بندی بار محمل ۷