شماره ۵۸ - چو سرو قد تو در جویبار دیده رسد

چو سرو قد تو در جویبار دیده رسد
مرا خدنگ بلا بر دل رمیده رسد ۱

ز دیدن تو بلایی که میکشد دل من
امیدوار چنانم که پیش دیده رسد ۲

به گرد آن خط مشکین کجا رسد نافه
مگر صبا، که بدان طره خمیده رسد ۳

اگر چه بر رخ بستان دمید سبزه، ولیک
گمان مبر که بدان خط نو دمیده رسد ۴

ز یاد آن لب، اگر یکنفس بکام رسم
خیال چشم تو تیغ بلا کشیده رسد ۵

صبا ببوی تو آرام جان مردم شد
بلی، خوشست نسیمی که آرمیده رسد ۶

اگر صبا ز سر کوی او رسد، شاهی
نسیم روضه به جان ستم رسیده رسد ۷