شمارهٔ ٩١ - وله

مرا چو یاد خراسان گذر کند بضمیر
ز خون دیده کنم همچو لاله برگ زریر ۱

چنانم آتش دل بر فلک زبانه زند
که یک شرر بود از شعله هاش چرخ اثیر ۲

اگر چه بیرخ احبابم وز چرخ نفور
و گر چه با غم اصحابم و هزار نفیر ۳

ولی شراب و ربابم مرتبست مدام
شراب خون دلست و رباب ناله زیر ۴

مرا که یکنفس از دوستان نبود شکیب
مرا که بیرخ جانان دمی نبود گزیر ۵

بصورتی فلک افکند دور ازیشانم
که عقل خیره بماند در آن گه تصویر ۶

بصد حیل طلب وصل دوستان کردم
ولی بحیله دگرگون نمیشود تقدیر ۷

پیام ابن یمین ای نسیم باد صبا
بگوی بر سر بالین یاریک شبگیر ۸

که گر حیات بماند بوصل با ز رسیم
ور از تو دور بمیریم عذر ما بپذیر ۹