هوش مصنوعی:
شاعر در این بیتها عشق و اشتیاق خود را به معشوق بیان میکند و از زیبایی و جذابیت او سخن میگوید. او تمایل دارد معشوق را ببوسد و از عشق او پروانهوار میسوزد. شاعر همچنین به شباهت خود به شمع اشاره میکند که بدون گریه (سوختن) نمیتواند خندان (روشن) باشد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند «پروانه عشق» و «شمع» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۴ - بگذار که تا بوسمت ای جانان لب
بگذار که تا بوسمت ای جانان لب
کاندر خور صد هزار بوسست آن لب ۱
تا میدهدم حسن تو پروانه عشق
بی گریه چو شمعم نبود خندان لب ۲
کاندر خور صد هزار بوسست آن لب ۱
تا میدهدم حسن تو پروانه عشق
بی گریه چو شمعم نبود خندان لب ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳ - جان برخی آنروز که آن در خوشاب
گوهر بعدی:شماره ۴۵ - سیمین ز نخست آن تویا شیرین سیب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
