هوش مصنوعی:
شاعر از بخت ناسازگار و فلک ستمگر خود شکایت میکند و بیان میکند که فلک همواره غمهای تازهای برایش میآورد. او تنها عیب خود را این میداند که اهل هنر پنداشته شده است.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عاطفی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و بیشتر مناسب نوجوانان و بزرگسالانی است که با مفاهیمی مانند تقدیر، هنر و رنجهای زندگی آشنا هستند.
شماره ۲۹۳ - هرگز فلکم زیاد می نگذارد
هرگز فلکم زیاد می نگذارد
هر دم بغمی تازه ترم بسپارد ۱
نزد فلک ستمگرم عیبی نیست
جز آنکه مرا اهل هنر پندارد ۲
هر دم بغمی تازه ترم بسپارد ۱
نزد فلک ستمگرم عیبی نیست
جز آنکه مرا اهل هنر پندارد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۲۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۲ - گفتند که خرمی در افاق نماند
گوهر بعدی:شماره ۲۹۴ - رویت که در او دیده صفای جان دید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
