شمارهٔ ۱۱۴ - این قطعه متوسط را یکی از بزرگان عصر از طبع خود باستاد جمال الدین نوشته و او را نزد خود خوانده

ای نقشبند عالم جان اندرین جهان
نی نی که نیست هیچ پذیرای نقش جان ۱

تو صورت جمالی لابل که گشته
معنی آن که خود نبود صورتی روان ۲

نقش لقای خوب تو بینم منم جمال
نامت جمال نقاش آمد ز بهر آن ۳

باتن بساخت جان چه شود گر لطافتت
باطبع با کثافت من ساخت همچنان ۴

خاک ارچه هست سست و کثیف و گران و زشت
آب لطیف خوب سبک شد روان در آن ۵

ور طبع تو نباشد با هم بطبع من
بس سازگار هست طبیبی در این میان ۶

ناهید چرخ و طرف مه و آسمان لطف
یادآور ای عزیز که گفتن نمیتوان ۷

از بهر اتفاق طبایع بماند یاد
تریاق اربعه ز حکیمان باستان ۸

ای یار غار حب کن ازین حب یار غار
با جنتیان احمر و با مرو زعفران ۹

باشد که طبع تر تو باطبع خشک من
زین نوش داروئی که بسازم کند قران ۱۰