شماره ۱۰ - بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت

بس رنگ که نقاش ازل می آمیخت
تا بر زبر چشم تو خالی انگیخت ۱

گوئی که دل سوخته ام فرصت یافت
وز زلف تو در حمایت چشم گریخت ۲