هوش مصنوعی: شاعر از درد و رنج خود می‌گوید که باعث شده حتی ماه نیز سیاه شود. او از بی‌رحمی دل خود شکایت دارد و خود را بنده‌ای از این دل سنگ‌سیاه می‌داند.
رده سنی: 16+ متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و غم‌انگیز است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار بوده و ممکن است بر روحیه آن‌ها تأثیر منفی بگذارد.

شماره ۱۰۴ - از بسکه همیکنم بشب ناله و آه

از بسکه همیکنم بشب ناله و آه
بر چرخ سیاهشد ز آهم رخ ماه ۱

این خود چه دلست که برمنش رحمت نیست
من بنده آن دلم زهی سنگ سیاه ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۳ - دلدار کمان دلبری کرد بزه
گوهر بعدی:شماره ۱۰۵ - جانا تو چنین بجنگ با من زچه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.