شماره ۴۲ - باز دل زیر غم عشق چنانست که بود

باز دل زیر غم عشق چنانست که بود
بار این خسته همان کوه گرانست که بود ۱

سالها بود صلاح دل من صحبت عشق
بازهم مصلحت وقت همانست که بود ۲

بارها آمده بر سینه ام آن ناوک و باز
بکمین دلم آن سخت کمانست که بود ۳

آمد و کشت مرا جان دگر داد و گذشت
باز می آمد و آن آفت جانست که بود ۴

یک گهر سفت و دو دریا شد و آن در یتیم
لب لعلش بهمان طرز و بیانست که بود ۵

دم مزن آه مکش سر غمش فاش مکن
این همان آتش جانسوز نهانست که بود ۶

ای سوار قدر انداز مکن سخت رکاب
توسن عشق همان سست عنانست که بود ۷

پیر گشتم بخوانی ز غم عشق و هنوز
خاطرم خسته آن تازه جوانست که بود ۸

سیرت و سان دلم بود بطفلی غم دوست
پیرم و دل بهمان سیرت و سانست که بود ۹

بود حیرانیم از فرقت و وصل آمد باز
در سر و سینه من آن هیجانست که بود ۱۰

ما با قصای یقین تاخته با دامن تر
زاهد خشک بدان وهم و گمانست که بود ۱۱

کوه نبود بثبات من آشفته مست
در دل شیخ هنوز آن خفقانست که بود ۱۲

در صفای من و در صوفی دکان دغل
تا صف حشر همان سود و زیانست که بود ۱۳

سود من بردم و صوفی بزیان آمد و شیخ
عمرش آخر شد و بیچاره همانست که بود ۱۴