جستجو در گوهرین

در متن گوهرها، نام افراد و عنوان‌ها، برچسب‌ها و وزن شعر جستجو کنید.

مولوی رباعیات

رباعی ۸۰۰ - گوید چونی خوشی و در خنده شود

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گوید چونی خوشی و در خنده شود
چون باشد مردهٔ ای که او زنده شود
امروز پراکنده نخواهم گفتن
هرچند که راه او پراکنده شود

مولوی رباعیات

رباعی ۸۰۱ - گویند که فردوس برین خواهد بود

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گویند که فردوس برین خواهد بود
آنجا می ناب و حور عین خواهد بود
پس ما می و معشوق به کف میداریم
چون عاقبت کار همین خواهد بود

مولوی رباعیات

رباعی ۸۳۹ - هر جا به جهان تخم وفا برکارند

نمایش متن گوهر برو به گوهر

هر جا به جهان تخم وفا برکارند
آن تخم ز خرمنگه ما می‌آ رند
هرجا ز طرب ساز نی بردارند
آن شادی ماست آن خود پندارند

مولوی رباعیات

رباعی ۸۴۲ - هر دل که بسوی دلربائی نرود

نمایش متن گوهر برو به گوهر

هر دل که بسوی دلربائی نرود
والله که به جز سوی فنائی نرود
ای شاد کبوتری که صید عشق است
چندانکه برانیش بجائی نرود

مولوی رباعیات

رباعی ۸۵۸ - همواره خوشی و دلکشی نامیزد

نمایش متن گوهر برو به گوهر

همواره خوشی و دلکشی نامیزد
هشدار مکن کژ که قدح میریزد
در عالم باد خاک بر سر کردن
شک نیست که هر لحظه غباری خیزد

مولوی رباعیات

رباعی ۸۹۸ - دست و دل ما هرچه تهی‌تر خوشتر

نمایش متن گوهر برو به گوهر

دست و دل ما هرچه تهی‌تر خوشتر
و آزادی دل ز هرچه خوشتر خوشتر
عیش خوش مفلسانه یک چشم زدن
از حشمت صد هزار قیصر خوشتر

مولوی رباعیات

رباعی ۹۰۴ - سیلاب گرفت گرد ویرانهٔ عمر

نمایش متن گوهر برو به گوهر

سیلاب گرفت گرد ویرانهٔ عمر
آغاز پری نهاد پیمانهٔ عمر
خوش باش که تا چشم زنی خود بکشد
حمال زمانه رخت از خانهٔ عمر

مولوی رباعیات

رباعی ۹۱۹ - من دم نزنم از این جهان دمگیر

نمایش متن گوهر برو به گوهر

من دم نزنم از این جهان دمگیر
من در طربم همه جهان ماتم گیر
بیدق ببری ز ما ولی شه نبری
ما و رخ شه هزار بیدق کم گیر

مولوی رباعیات

رباعی ۹۲۵ - هین وقت صبوحست می ناب بیار

نمایش متن گوهر برو به گوهر

هین وقت صبوحست می ناب بیار
زیرا مرگست زندگانی هشیار
یا ناله این رباب بی‌دل بپذیر
یا پاس دل کباب پر داغ بدار

مولوی رباعیات

رباعی ۹۵۸ - گر بکشندم نگردم از عشق توباز

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گر بکشندم نگردم از عشق توباز
زیرا که ز چنگ ما برون شد آواز
گویند مرا سرت ببریم به گاز
پیراهن عمر خود چه کوته چه دراز

مولوی رباعیات

رباعی ۹۷۶ - از حادثهٔ جهان زاینده مترس

نمایش متن گوهر برو به گوهر

از حادثهٔ جهان زاینده مترس
وز هرچه رسد چو نیست پاینده مترس
این یکدم عمر را غنیمت میدان
از رفته میندیش وز آینده مترس

مولوی رباعیات

رباعی ۹۸۴ - رو مرکب عشق را قوی ران و مترس

نمایش متن گوهر برو به گوهر

رو مرکب عشق را قوی ران و مترس
وز مصحف کژ آیت حق خوان و مترس
چون از خود و غیر خود مسلم گشتی
معشوق تو هم توئی یقین دان و مترس

مولوی رباعیات

رباعی ۹۹۹ - اندر بر خویشم بفشاری همه خوش

نمایش متن گوهر برو به گوهر

اندر بر خویشم بفشاری همه خوش
بر راه زنان مرگ گماری همه خوش
چون مرگ دهی از پس آن برگ دهی
از مرگ حیاتها برآری همه خوش

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۱۵ - ای سودائی برو پی سودا باش

نمایش متن گوهر برو به گوهر

ای سودائی برو پی سودا باش
در صورت شیدای دلت شیدا باش
با سایهٔ خود ز خوی خود در جنگی
خود سایهٔ تست خصم تو، تنها باش

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۲۳ - بر جان و دل و دیده سواری همه خوش

نمایش متن گوهر برو به گوهر

بر جان و دل و دیده سواری همه خوش
واندر دل و جان هرچه بکاری همه خوش
خوش چشمی و محبوب عذاری همه خوش
فریاد رس جان‌فکاری همه خوش

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۴۹ - عشقست زهر چه آن نشاید مانع

نمایش متن گوهر برو به گوهر

عشقست زهر چه آن نشاید مانع
گر عشق نبودی، ننمودی صانع
دانی که حروف عشق را معنی چیست
عین عابد و شین شاکر و قافست قانع

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۵۸ - گویند که یار را وفا نیست دروغ

نمایش متن گوهر برو به گوهر

گویند که یار را وفا نیست دروغ
گویند پس از هجر لقا نیست دروغ
گویند شراب جانفزا نیست دروغ
گویند که این به پای ما نیست دروغ

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۵۹ - از دل سوی دلدار شکافست شکاف

نمایش متن گوهر برو به گوهر

از دل سوی دلدار شکافست شکاف
وانکس که نداند این معافست معاف
هر روز در این حلقه مصافست مصاف
می‌پنداری که این گزافست گزاف

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۶۴ - مهمان تو نیست دو سه روز و گزاف

نمایش متن گوهر برو به گوهر

مهمان تو نیست دو سه روز و گزاف
خوان تو گرفته است از قاف به قاف
گر فتنه شود کسی معافست معاف
بر شمع کند همیشه پروانه طواف

مولوی رباعیات

رباعی ۱۰۷۲ - چون گشت طلسم جسم آدم چالاک

نمایش متن گوهر برو به گوهر

چون گشت طلسم جسم آدم چالاک
با خاک درآمیخته شد گوهر پاک
آن جسم طلسم را چو بشکست افلاک
پاکی بر پاک رفت و خاکی در خاک