وقتی ظلم ظالم را دیدم و فریاد برنیاوردم؛ علی مرد. وقتی در طمع ریالی بیشتر فریبکاری کردم؛ علی مرد. وقتی مجنونی دیدم سرگشته در کوچه ها و پوزخندی زدم؛ علی مرد. وقتی سائلی نا امید از درب خانه ام رفت؛ علی مرد. وقتی درمانده ای دیدم بی سرپناه مانده و پناهش ندادم؛ علی مرد. وقتی دیدم دختری کنار خیابان ایستاده و… ؛ علی مرد. وقتی دست نوازش بر سر یتیمی نکشیدم؛ علی مرد. وقتی که حرص میز و مقام کورم کرد؛ علی مرد. وقتی که مالم حرام شد ؛ علی مرد. وقتی انسانیت و شرف و مردانگی فراموش شد؛ علی مرد. وقتی دغدغه ی بزرگ زندگیم شکم شد؛ علی مرد. علی یک تن خاکی نبود که به ضربه شمشیری حقیر از پای دربیاید. علی معرفتی است. هر روز او را می کشم و تنها سالی یکبار برای مرگش گریه می کنم. آری… علی را من کشتم!!! «س.م.ط.بالا» (مصادف با بیست و دوم ماه رمضان 1433 هجری قمری)