باز، ای الهه ناز، با دل من بساز
کین غم جانگداز، برود ز بَرَم
گر، دل من نیاسود، از گناه تو بود
بیا تا ز سرِ گنهت گذرم
باز، می‌کنم دستِ یاری، بسویت دراز
بیا تا غم خود را، با راز و نیاز،
ز خاطر ببرم
گر، نکند تیرِ خشمت، دلم را، هدف
به خدا همچون مرغ پُر شور و شعف،
به سویت بپرم
آنکه او به غمت دل بندد چون من کیست
ناز تو، بیش از این بهر چیست
تو الهه نازی، در بزمم بنشین
من تو را وفا دارم، بیا که جز این،
نباشد هنرم
این همه بی وفایی، ندارد ثمر
به خدا اگر از من، نگیری خبر،
نیابی اثرم

«غلامحسین بنان»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir