هوش مصنوعی: این متن شعری است که از مفاهیم عرفانی و اخلاقی سخن می‌گوید. شاعر از دوری از افراد ناباب و پرهیز از وسوسه‌های دنیوی صحبت می‌کند و به عشق الهی و سلوک معنوی اشاره دارد. همچنین، از رنج‌های دل و بی‌وفایی دنیا گلایه می‌کند و به ارزش‌های معنوی مانند عبادت و عشق حقیقی تأکید می‌نماید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و تمثیل‌های به‌کار رفته ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.

شماره ۹۱۲ - تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان

تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان
بگریز از این سلسله و سلسله مویان ۱

با این همه ناسور جراحت که به دل هست
پرهیز نداری تو از این غالیه مویان ۲

خونت بخورند و ننمایند به تو روی
جز سنگدلی نیست در این آینه رویان ۳

سر کرده قدم در ره کعبه بتکاپوی
از خار ندارند خبر بادیه پویان ۴

زهاد بجز وسوسه تو به نگویند
ای باده کشان دوری از این وسوسه جویان ۵

در رقص بیارد بفلک زهره چنگی
مطرب شود از پرده عشاق چو گویان ۶

آشفته پی چشمه حیوان چو خضر باز
از خاک در حیدر و آبش شده جویان ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۱۱ - خبر زمصر که دارد بشیر کیست عزیزان
گوهر بعدی:شماره ۹۱۳ - دور از او چشم بد بزم وصالست این
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.