خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری از حافظ است که در آن شاعر به یاد روزهای گذشته می‌افتد و از تنهایی، غم، و ناامیدی سخن می‌گوید. او از مفاهیمی مانند عشق، همنشینی، و ناامیدی از دنیا صحبت می‌کند و با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند شمع، پروانه، و مرغ نغمه‌سرا، احساسات خود را بیان می‌کند.

رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و مفاهیم مانند ناامیدی و غم نیاز به بلوغ فکری دارد تا به درستی درک شود.

یاد ایامی که حسن اندیشهٔ ناموس داشت
شمع را شرم از پر پروانه در فانوس داشت

باده تنها کی توان خوردن، که بی‌هم‌صحبتان
خضر بر لب آب و در زیر زبان افسوس داشت

دوش مشغول خیالت بود در محفل دلم
خلوتی در انجمن چون صورت فانوس داشت

حاصل دنیا نبود آن سان که ما می‌خواستیم
طفل، چشم بیضهٔ رنگینی از طاووس داشت

دوش می‌بالید از خاک درش بر خود سلیم
تکیه پنداری مگر بر مسند کاوس داشت

«سلیم تهرانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir