شماره ۱۰۸ - دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است

دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است
چگونه گل نشود غنچه، گلستان تنگ است ۱

به کام خود پر و بالی نمی توانم زد
چو مرغ بیضه به من زیر آسمان تنگ است ۲

به غیر این که دوم در پی هما چه کنم
ز تیر او به تنم جای استخوان تنگ است ۳

شکوه حسن تو در دل مرا نمی گنجد
به ماهتاب تو پیراهن کتان تنگ است ۴

جرس ز یوسف ما می کند مگر سخنی؟
که جای شکر مصری به کاروان تنگ است ۵

سلیم، وسعت صحن چمن چه سود دهد
مرا که همچو دل غنچه آشیان تنگ است ۶