شماره ۱۲۵ - درین بساط که نقشی به مدعا ننشست

درین بساط که نقشی به مدعا ننشست
کسی به پیش نیامد که بر قفا ننشست ۱

کدام تخت نشین یک سبق ز عشق تو خواند
که همچو طفل دبستان به بوریا ننشست ۲

ازان چو شعله درین ره به خاروخس غلتم
که خارخار دل من ز خار پا ننشست ۳

به رنگ و بوی مقید مشو چو لاله و گل
به راه سیل، کسی پای در حنا ننشست ۴

به گوشه ای بنشین و ز نفس ایمن شو
ز سگ خلاص نگردید تا گدا ننشست ۵

به راه شوق چو برخاستی، دگر منشین
نشد به خاک برابر، غبار تا ننشست ۶

به دل هزار تمنا ز وصل او داریم
کسی به راه بتان در ره خدا ننشست ۷

کدام روز مرا سایه ای به سر انداخت
که همچو تیغ به فرقم پر هما ننشست ۸

شکسته پایی ازو در طریق عشق آموز
به راه شوق کسی همچو نقش پا ننشست ۹

فضای هند ز بس تنگ عرصه بود سلیم
نشست نقش من، اما به مدعا ننشست ۱۰