شماره ۱۶۶ - بی تو در بزم طرب بس که دلم محزون است

بی تو در بزم طرب بس که دلم محزون است
ساغر می به کفم آبله ی پر خون است ۱

هر که بیند به کفش، دسته ی گل پندارد
بس که آیینه ز عکس رخ او گلگون است ۲

قسمت ما به جهان غیر پریشانی نیست
سرنوشت من و زلف تو به یک مضمون است ۳

اثر عشق ز سیمای اسیران پیداست
شمع در انجمن و پرتو او بیرون است ۴

دل آواره ی ما شکوه ز غربت نکند
سایه ی خویش، سیه خانه ی این مجنون است ۵

کام عاشق چو درآید به بغل، می میرد
غنچه بر شاخ گل ما گره طاعون است ۶

دل که در پای خم افتاده سلیم از مستی
حکمتی یافته، همسایه ی افلاطون است ۷