هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و ناله‌های خود می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه غم و اندوه بر او چیره شده است. او خود را مانند مرغی توصیف می‌کند که در دام عشق گرفتار شده و هر خار و خسی راهش را سد کرده است. شاعر تأکید می‌کند که تنها افسون معشوق است که او را اسیر کرده و نه چیز دیگر. در نهایت، او از دیوانگی و عشق دوباره خود سخن می‌گوید و اینکه چگونه از دام معشوق گریخته اما دوباره گرفتار شده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عاشقانه و غم‌انگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های ادبی نیاز به درک بالاتری از ادبیات دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.

شماره ۱۸۴ - چند نالم، دل ز طبع ناله پردازم گرفت

چند نالم، دل ز طبع ناله پردازم گرفت
در قفای سرمه از فریاد، آوازم گرفت ۱

همچو مرغ رشته بر پا می گذشتم زین چمن
هر خس و خاری سر راهی به پروازم گرفت ۲

من نه آن مرغم که با افسون کسی صیدم کند
غمزه ی سحرآفرین او به اعجازم گرفت ۳

در کدام آتش کبابم تا کند آن ترک مست
از ترحم نیست گر از چنگ شهبازم گرفت ۴

برگرفت انگشت از حرف من و بر لب گذاشت
خوب این دیوانگی از دست غمازم گرفت ۵

تازه شد عشقم پس از وارستگی با او سلیم
جسته بودم خوش ز دام زلف او، بازم گرفت ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۸۳ - مگذر ز دوستی که محبت مبارک است
گوهر بعدی:شماره ۱۸۵ - چشم او از دست نرگس، جام مخموری گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.