شماره ۲۷۲ - در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است

در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است
هر گلی درمانده ی حال پریشان خود است ۱

آسمان را خوش نمی آید، غم ما را مخور
هر که با ما دوست گردد، دشمن جان خود است ۲

نیست از روی طرب چون موج می خندیدنم
خنده ام چون غنچه بر چاک گریبان خود است ۳

پادشاهان را اگر باشد غروری، دور نیست
هر که را موری برد فرمان، سلیمان خود است ۴

رزق همچون توشه ی ره هر کسی را همره است
بر سر خوان شهان درویش مهمان خود است ۵

در تجرد نیست دل را حاجت تکلیف عشق
زحمت ای رهزن مکش، دیوانه عریان خود است ۶

جام می در کف، نگاهی می کند بر لاله زار
می توان دانست در فکر شهیدان خود است ۷

عاشق از پهلوی دل دایم کشد زحمت سلیم
همچو غنچه زخم های ما ز پیکان خود است ۸