هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند مرغ شباهنگ، ستاره و صبح استفاده میکند تا احساسات شاعر را دربارهی غربت، یاد وطن و حالات عرفانی بیان کند. همچنین، از مفاهیمی مانند مینوشی و مستی بهصورت نمادین برای اشاره به حالات روحی و عرفانی استفاده شده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند 'می' و 'مستی' ممکن است نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فرهنگ داشته باشد.
شماره ۲۹۱ - نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست
نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست
ستاره ی سحر ما پیاله ی می ماست ۱
نمانده قاعده ی تازه ای، پیاله بگیر
که آنچه کهنه به عالم نمی شود می ماست ۲
چه شد اگر به غریبی کنیم یاد وطن
که در قبیله سماع از نوای یاحی ماست ۳
ستاره نیست همین خصم ما، که همچون صبح
همیشه تیغ به کف آفتاب در پی ماست ۴
سلیم، تی تی مستان هند آخر شد
پیاله گیر که اکنون زمان هی هی ماست ۵
ستاره ی سحر ما پیاله ی می ماست ۱
نمانده قاعده ی تازه ای، پیاله بگیر
که آنچه کهنه به عالم نمی شود می ماست ۲
چه شد اگر به غریبی کنیم یاد وطن
که در قبیله سماع از نوای یاحی ماست ۳
ستاره نیست همین خصم ما، که همچون صبح
همیشه تیغ به کف آفتاب در پی ماست ۴
سلیم، تی تی مستان هند آخر شد
پیاله گیر که اکنون زمان هی هی ماست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۰۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۰ - گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت
گوهر بعدی:شماره ۲۹۲ - بیا که دل ز ورق حرف کینه خواهی شست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.