شماره ۲۹۷ - ای گل دگر ز دست کجا می گذارمت

ای گل دگر ز دست کجا می گذارمت
نتوان فریب داد مرا، خوب دارمت ۱

از تو ندیده ام به جهان بی وفاتری
باور مکن گر اهل وفا می شمارت ۲

در روزگار نیست مرا چون تو دشمنی
در حیرتم که این همه چون دوست دارمت؟ ۳

کاری نکرده ای که نصیبم مباد، اگر
از پیش دیده دور شوی یاد دارمت ۴

ذوقی چنان به صحبت وقت وداع نیست
جان عزیز من، به خدا می سپارمت ۵

چشم سرایت از تو مرا ای سرشک نیست
تخمی نه ای که از پی حاصل بکارمت ۶

خوش آن زمان سلیم که پرسد چو نام من
گویم فلان غلام وفادار خوارمت ۷