شماره ۴۲۱ - آنکه در پیری می عشرت به ساغر می کند

آنکه در پیری می عشرت به ساغر می کند
در کنار بام، مستی چون کبوتر می کند ۱

گفتگوی مردم دیوانه دارد تازگی
تا سخن سر می کند، صد کس قلم سر می کند ۲

از حقارت ننگرند اهل نظر سوی کسی
مور را آیینه ام نسبت به جوهر می کند ۳

همچو نیکان می توان شد، بخت اگر یاری کند
قطره را امیدوار از خویش، گوهر می کند ۴

خود به خود گردد مهیا حسن را اسباب ناز
مرغ دیبا بالش او را پر از پر می کند ۵

وادی سرگشتگی هم خالی از همچشم نیست
گردباد از رشک مجنون خاک بر سر می کند ۶

آسمان همچون حباب از جوش اشک من سلیم
برده سر در آب، تا باز از کجا برمی کند ۷