هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و تأثیر آن بر وجود خود سخن میگوید. او از تبدیل شدن هر جزء وجودش به صدای ساز تحت تأثیر عشق یاد میکند و از metaphors مختلف مانند بلبل، گلستان، و قمری برای بیان احساسات خود استفاده میکند. شعر به زیباییهای طبیعت و ارتباط آن با عشق میپردازد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۴۲۰ - تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کرد
تا مرا تعلیم عشق او نواپرداز کرد
هر سر مو کز تنم سر زد، صدای ساز کرد ۱
مدعای عندلیب ما نمی دانیم چیست
در گلستانی که مرغ بیضه هم پرواز کرد ۲
گرم عاشق پروری کرد از وفا او را دلم
قمری ما سرو را آخر کبوترباز کرد ۳
باغبان! فکر نسیمی کن برای این چمن
غنچه را بلبل به ناخن چند خواهد باز کرد؟ ۴
بی تکلف من نمی رفتم به بزم او سلیم
سرمه ی چشم پر افسونش مرا آواز کرد ۵
هر سر مو کز تنم سر زد، صدای ساز کرد ۱
مدعای عندلیب ما نمی دانیم چیست
در گلستانی که مرغ بیضه هم پرواز کرد ۲
گرم عاشق پروری کرد از وفا او را دلم
قمری ما سرو را آخر کبوترباز کرد ۳
باغبان! فکر نسیمی کن برای این چمن
غنچه را بلبل به ناخن چند خواهد باز کرد؟ ۴
بی تکلف من نمی رفتم به بزم او سلیم
سرمه ی چشم پر افسونش مرا آواز کرد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱۹ - زین چمن گر لاله ذوق از تاج شاهی می برد
گوهر بعدی:شماره ۴۲۱ - آنکه در پیری می عشرت به ساغر می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.