شماره ۴۳۱ - کامم ز جهان گوهر نایاب برآمد

کامم ز جهان گوهر نایاب برآمد
نانم ز صدف خشکتر از آب برآمد ۱

بر کشتی صد پاره ی من بس که دلش سوخت
چون ابر سیه، دود ز گرداب برآمد ۲

از میکده بگذر که به گرداب خم می
هرکس که فرو رفت ز محراب برآمد ۳

از بس که مرا رشک به بی تابی او بود
کام دلم از کشتن سیماب برآمد! ۴

چون دود که خیزد از سر شمع، شبم را
این تیرگی از گوهر شب تاب برآمد ۵

در شعله خرامان رود آن گونه که گویی
پروانه به سیر شب مهتاب برآمد ۶

موقوف صفیری ست سلیم آگهی ما
از ناله ی بلبل دلم از خواب برآمد ۷