شماره ۴۴۳ - در ره شوق، دل از بیم خطر می لرزد

در ره شوق، دل از بیم خطر می لرزد
می نهم پا چون درین بادیه، سر می لرزد ۱

که خبر داد ز لب تشنگی ام دریا را؟
که چو سیماب درو آب گهر می لرزد ۲

نگذارد که ز کارم گرهی باز کند
ضعف طالع که ازو دست هنر می لرزد ۳

چه هوایی ست که اقلیم محبت دارد
که پسر تب کند آنجا و پدر می لرزد ۴

نفس باد خزان در تو اثر کرده مگر؟
سخت آواز تو ای مرغ سحر می لرزد ۵

کاش می بود دلش هم به ضعیفان چو سرین
که به باریکی آن موی کمر می لرزد ۶

در هوای تو جوانان نه همین بیمارند
دل پیران همه تب دارد و سر می لرزد ۷

در ره عشق، دلیری به جگر نیست سلیم
داغ او تا به دلم دید، جگر می لرزد ۸