هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر غم و اندوه شاعر از ناملایمات زندگی، جفای زمانه و دوری از معشوق است. او از شکست عاطفی، ناامیدی و تنهایی خود مینالد و جهان را ناعادلانه میداند. همچنین، به زیباییهای طبیعت مانند بهار و گل اشاره میکند، اما آنها را با درد خود مقایسه میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه، فلسفی و اجتماعی موجود در شعر نیاز به درک و تجربه کافی از زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند جفای زمانه و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
شماره ۴۵۶ - ز می به آب فتادن مرا زیان دارد
ز می به آب فتادن مرا زیان دارد
شکسته رنگی من بار زعفران دارد ۱
بهار آمد و بی گل شراب نتوان خورد
کلید میکده را نیز باغبان دارد ۲
بود به قصد دلم زلف صیدبند ترا
ز شانه ترکش تیری که در میان دارد ۳
جهان خراب شود گر سری زنم به زمین
جفای چرخ مرا بس که سرگران دارد! ۴
هوای نفس کزو جغد خسته می نالد
هما هم از اثرش درد استخوان دارد ۵
غریب جانوری همچو من ندیده کسی
سلیم گر همه عنقاست، آشیان دارد ۶
شکسته رنگی من بار زعفران دارد ۱
بهار آمد و بی گل شراب نتوان خورد
کلید میکده را نیز باغبان دارد ۲
بود به قصد دلم زلف صیدبند ترا
ز شانه ترکش تیری که در میان دارد ۳
جهان خراب شود گر سری زنم به زمین
جفای چرخ مرا بس که سرگران دارد! ۴
هوای نفس کزو جغد خسته می نالد
هما هم از اثرش درد استخوان دارد ۵
غریب جانوری همچو من ندیده کسی
سلیم گر همه عنقاست، آشیان دارد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۵۵ - تنها من ضعیف ندارم بدن کبود
گوهر بعدی:شماره ۴۵۷ - همچو مرغ از دست من پیمانه ی مل می پرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.