شماره ۴۶۶ - وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد

وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد
دست خود سبزه سوی گردن مینا ببرد ۱

بلبلان جمله هم آواز شوند از مستی
سرو دستی ز پی رقص به بالا ببرد ۲

باخبر باش روی چون به چمن ای زاهد
گربه ی بید مبادا که دلت را ببرد! ۳

دل ما از غم ایام به تنگ است، مگر
صندل سرخ می این دردسر ما ببرد ۴

عشقبازان همه ناموس کش یعقوبیم
نگذاریم کزو صرفه زلیخا ببرد ۵

تا قیامت گل خورشید دمد از خاکش
هرکه از راه تو خاری به کف پا ببرد ۶

دل ما نیست همین بی رخش آشفته سلیم
این خزانی ست که رنگ از گل دیبا ببرد ۷