هوش مصنوعی:
این شعر از زبان شاعری بیان میشود که از دوگانگیها و تناقضهای زندگی و جامعه انتقاد میکند. او از بافتن شعله در آب، بافتن کتان در مهتاب، نصیحتهای مردم که مانند دام برای مرغ کباب است، و بافتن لباس برق برای آه افلاک سخن میگوید. شاعر همچنین به خوابهای پوچ و بیهوده اشاره میکند و در نهایت، ستارگان را به عنکبوتهایی تشبیه میکند که کفن مردم را با اضطراب میبافند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارههای به کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و ناملموس باشد.
شماره ۴۸۱ - حریر شعله ی ما را در آب می بافند
حریر شعله ی ما را در آب می بافند
کتان ما به شب ماهتاب می بافند ۱
نصیحت دل ما می کنند مردم، بین
که دام از پی مرغ کباب می بافند ۲
برای شعله ی عریان آه ما افلاک
لباس برق ز تار شهاب می بافند ۳
به عشق، خواب هوس می کنی؟ برو غافل
به کارخانه ی مخمل که خواب می بافند! ۴
ستارگان، کفن خلق را سلیم ببین
چو عنکبوت چه با اضطراب می بافند ۵
کتان ما به شب ماهتاب می بافند ۱
نصیحت دل ما می کنند مردم، بین
که دام از پی مرغ کباب می بافند ۲
برای شعله ی عریان آه ما افلاک
لباس برق ز تار شهاب می بافند ۳
به عشق، خواب هوس می کنی؟ برو غافل
به کارخانه ی مخمل که خواب می بافند! ۴
ستارگان، کفن خلق را سلیم ببین
چو عنکبوت چه با اضطراب می بافند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۷۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۸۰ - دوستان می روم از خود که صبا می آید
گوهر بعدی:شماره ۴۸۲ - در چمن ای گلرخان تا چند منزل خوش کنید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.