هوش مصنوعی: این شعر از نسیم صبحدم و تغییر فصل سخن می‌گوید که نویدبخش موسمی جدید است. شاعر با اشاره به سرو و بید و تأثیر سرما و باد بر آنها، به زیبایی‌های طبیعت و گذر زمان می‌پردازد. همچنین، با اشاره به ساقی گلچهره و می گلگون، فضایی شاعرانه و عاشقانه خلق می‌کند. در پایان، شاعر از بهار و جلوه‌های آن مانند گل و حنای عید یاد می‌کند.
رده سنی: 15+ این شعر دارای مفاهیم عمیق شاعرانه و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای ادبی مانند 'ساقی گلچهره' و 'می گلگون' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۴۹۸ - نسیم صبحدم از موسمی نوید دهد

نسیم صبحدم از موسمی نوید دهد
که سرو رعشه ز سرما به یاد بید دهد ۱

ز برگ بید که در آب ریخت باد خزان
حباب یاد ز طاس چهل کلید دهد ۲

هوا ز بس که خنک شد، ز بیم جان زاهد
به قیمت می گلگون زر سفید دهد ۳

کنون که آب طراوت به سرو و بید نماند
کجاست ساقی گلچهره تا نبید دهد ۴

سلیم دل نگذاری به رنگ و بوی بهار
که گل به باغ نشان از حنای عید دهد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۹۷ - کسی را در فغان ناله چون محبوب می خواهد
گوهر بعدی:شماره ۴۹۹ - لاله و گل چهره از شرم تو رنگین کرده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.