شماره ۵۱۹ - از نکهت تو باده ره هوش می زند

از نکهت تو باده ره هوش می زند
گل را حدیث روی تو بر گوش می زند ۱

در آه و ناله مصلحت خویش دیده ایم
از پختگی ست گر می ما جوش می زند ۲

مغرور صبر خویش مشو در جفای دوست
انگشت، عشق بر لب خاموش می زند ۳

چندان که همچو دف ز جهان ناله می کنم
سیلی همان مرا به بناگوش می زند ۴

زاهد چو حرف توبه به من می زند سلیم
هر دم سبوی باده به من دوش می زند ۵