شماره ۶۳۴ - لطف ساقی، خار از پهلوی آتش می کشد

لطف ساقی، خار از پهلوی آتش می کشد
شیشه ی می آب را بر روی آتش می کشد ۱

بلبل ما آشیان در گلشنی دارد که خار
خویش را پهلوی گل بر بوی آتش می کشد ۲

نیست از پیغام وصلم حاصلی جز سوختن
خار را یاد گلستان سوی آتش می کشد ۳

آنچه از پهلونشینی های او من می کشم
کافرم گر خار از پهلوی آتش می کشد ۴

از تو دوری چاره ی ما تیره بختان بود و بس
دود این سرگشتگی از خوی آتش می کشد ۵

چون ز قسمت سر توان پیچید، کز دریا نصیب
گوش ماهی را گرفته سوی آتش می کشد! ۶

می برد نام تو هم هرکس که یاد ما کند
حرف پروانه به گفت و گوی آتش می کشد ۷

عشق پرورده ست از روز ازل ما را سلیم
ریشه ی خاشاک، نم از جوی آتش می کشد ۸