شماره ۶۶۰ - به خون خود کنم آلوده، ای صبا کاغذ

به خون خود کنم آلوده، ای صبا کاغذ
چو آن کسی که کند رنگ با حنا کاغذ ۱

کند بهار به برگ شکوفه یاد ترا
چو آشنا که فرستد به آشنا کاغذ ۲

گمان بری که ز هم ریخت دفتر افلاک
ز بس به کوی تو می ریزد از هوا کاغذ ۳

نمی رسد به تو دست از کتاب، دانا را
دهد چه پایه بلندی، به زیر پا کاغذ ۴

عجب که زحمت چشمی دگر تواند داد
به خاک پای تو داده ست توتیا کاغذ ۵

به زندگی پی میراث خواری ام صدبار
گرفت همچو کبوتر ز من هما کاغذ ۶

مباش از دم آتش فشان او ایمن
به راه عشق اگر باشد اژدها کاغذ ۷

به کوی او پی رسوایی ام سلیم کند
بلند از بغل قاصدان صدا کاغذ ۸