شماره ۶۶۱ - آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذ

آمد بهار و شد می چون ارغوان لذیذ
آن می که آب خضر نباشد چنان لذیذ ۱

آن می که نکته سنج، خیال رطب کند
از وصف او به کام شد از بس زبان لذیذ ۲

آن می که در مذاق بود هوشمند را
چون پند پیر تلخ و چو عیش جوان لذیذ ۳

در بزم او نظاره ی ساقی چو نیشکر
انگشت حیرت است مرا در دهان لذیذ ۴

تا حشر، شکر نعمت من می کند همای
از بس که شد مرا ز غمت استخوان لذیذ ۵

خلق از برای یکدگر آزار می کشند
یک میوه نیست در دهن باغبان لذیذ ۶

از می مرا چه ذوق، که در کام من سلیم
نبود ز دوری لب او شهد جان لذیذ ۷