شماره ۷۱۹ - کنم برای جنون یارب از که سامان قرض

کنم برای جنون یارب از که سامان قرض
درین چمن که گل از گل کند گریبان قرض ۱

قبول راهزن عشق نیست مایه ی ما
کنیم چیز دگر از که در بیابان قرض ۲

چو دل به زلف تو دادیم ترک آن کردیم
چنان که گیرد از اهل کرم پریشان قرض ۳

در معامله را بسته روزگار چنان
که گل به گل ندهد زر درین گلستان قرض ۴

خدا کند که ز دام جهان خلاص شویم
که سفله هرچه دهد، می دهد به مهمان قرض ۵

حذر ز صحبت اهل زمانه، کز خست
به هم دهند چو اطفال مکتبی نان قرض ۶

اگر ز من طلبد زلف یار دل، چه عجب
گهی ضرور شود با وجود سامان قرض ۷

سلیم لذت جود آن کسان که یافته اند
کنند وجه کرم را چو ابر نیسان قرض ۸