شماره ۷۵۸ - خم می هست، چه اندیشه ی محشر دارم

خم می هست، چه اندیشه ی محشر دارم
پشت چون آینه بر سد سکندر دارم ۱

چون سبو، حیرت این خمکده ام برد از کار
دست برداشته از عالم و بر سر دارم ۲

مایه ی مردم درویش، توکل باشد
خاطری جمع تر از دست توانگر دارم ۳

می رسد فصل خزان و غم خود نیست مرا
نوحه بر اهل چمن همچو صنوبر دارم ۴

دوست پندارد ازو هست مرا صبر و شکیب
کافرم، آنچه گمان برده به من گر دارم ۵

دانم آزرده جدا می شوی از من، باری
بنشین یک دو سه حرفی به تو دیگر دارم ۶

غافل از تیغ زبان من دیوانه مشو
باخبر باش ز من، مستم و خنجر دارم! ۷

نیست مقراض به دستم ز برای مکتوب
به کف این را، ز پی بال کبوتر دارم ۸

چون کشم بار گران غم دوری؟ کز ضعف
نگه خود نتوانم ز رخت بردارم! ۹

شیوه ی صبر کجا و من دیوانه کجا
از من این جنس مجویید که کمتر دارم ۱۰

بر دل از هیچ کسم گرد غمی نیست سلیم
خاطری صافتر از سینه ی گوهر دارم ۱۱