شماره ۷۷۰ - چو عندلیب نه از باده ی کهن مستم

چو عندلیب نه از باده ی کهن مستم
فریب نکهت گل کرده در چمن مستم ۱

نسیم کوی تو در باغ می برد هوشم
خیال روی تو دارد در انجمن مستم ۲

ترا ندیده به وصف تو عشق می بازم
چو بلبل قفس از نکهت چمن مستم ۳

مکن کرشمه که کار مرا نگاه تو ساخت
به جام باده چه ریزی دگر، که من مستم ۴

سلیم بیخودم از نغمه ی صریر قلم
ز بانگ تیشه ی خود همچو کوهکن مستم ۵