شماره ۷۸۱ - قطره ی خونابه ای تا سوی مژگان می کشم

قطره ی خونابه ای تا سوی مژگان می کشم
از دل مجروح، پنداری که پیکان می کشم ۱

دامن صحرا ز موج گریه ام شد لاله زار
رنگ می ریزم به هرسو، طرح طوفان می کشم ۲

همچو مرغ بیضه شد بر من قفس پیراهنم
از جنون خود را به روی تیغ عریان می کشم ۳

می دهد از زلف خوبان یاد بر روی هوا
همچو مجمر بس که آه از دل پریشان می کشم ۴

شهر بر دیوانه زندان است، همچون گردباد
بر مراد دل نفس من در بیابان می کشم ۵

می کنم چون غنچه هرگه یاد اوضاع چمن
پای در دامان، سر خود در گریبان می کشم ۶

بس که دارم ذوق جستن از فضای روزگار
در میان خانه همچون تیر میدان می کشم ۷

پا به مقدار گلیم خود کند هرکس دراز
زان سبب من پا به قدر طرف دامان می کشم ۸

تیره شد چشم از غبار کشور هندم سلیم
سرمه ای در چشم از خاک صفاهان می کشم ۹