شماره ۷۸۶ - مگذار ز دستم که گل باغ وفایم

مگذار ز دستم که گل باغ وفایم
بر دست تو شایسته تر از رنگ حنایم ۱

از بس به ره عشق درو خار خلیده ست
همچون دم ماهی شده هر پنجه ی پایم ۲

از فیض سبکروحی خود اوج گرفتم
محتاج پر و بال نیم، مرغ دعایم ۳

مشکل بود از نقش قدم نیز جدایی
در راه، چو خورشید، ازان رو به قفایم ۴

بی خار قدم قوت برخاستنم نیست
چون شعله ز خار کف پا بر سر پایم ۵

نتوان ز دویدن به تو ای دوست رسیدن
بر روی زمین، سایه ی مرغان هوایم ۶

فرزند خودم می شمرد مادر ایام
ای کاش بپرسند که فرزند کجایم ۷

همچشم سلیم از اثر جهل بود غیر
باور نکنی، جغد اگر گفت همایم ۸