شماره ۹۳۲ - من کیستم درین دشت، آواره ی حزینی

من کیستم درین دشت، آواره ی حزینی
صدخار رفته در پا، از هر گل زمینی ۱

از شوق سجده کردن بر آستانه ی دوست
هر عضو از تن من، چون گل شود جبینی ۲

غافل نیم ز یادت، خاموش اگر نشینم
حرف تو بر زبانم، نامی ست بر نگینی ۳

تحسین کارفرما، بهتر ز مزدکار است
صد معنی آفرینم، از ذوق آفرینی ۴

از دیگری ست خرمن، ما را به هم چه جنگ است؟
این نکته را چه خوش گفت موری به خوشه چینی ۵

جز من ز تیره بختی، در هند یافت، افسوس
هر پای آستانی، هر دست آستینی ۶

اینها سلیم کاکنون، من می کشم ازان زلف
عمری به پیش ازینم، می گفت شانه بینی ۷