شماره ۹۳۸ - دلم چون لاله افروزد ز داغی

دلم چون لاله افروزد ز داغی
شود روشن، چراغی از چراغی ۱

به بزم آرایی این تیره طبعان
عبث چون شمع می سوزم دماغی ۲

گل از نظاره منع او نمی کرد
اگر می داشت بلبل چشم زاغی ۳

ز شوق سرو قدی، چند نالان
روم چون آب از باغی به باغی؟ ۴

که یاد آرد سلیم از ما غریبان؟
نمی گیرد کس از عنقا سراغی ۵