شماره ۹۴۵ - کاسه ی ما ز سفال است، خوش این مسکینی

کاسه ی ما ز سفال است، خوش این مسکینی
پنجه ی ما نبود شانه ی موی چینی ۱

راه شد بسته به حرفش، که به هم چسبیده ست
دو لب او چو زبان قلم از شیرینی ۲

نامه را کاغذ ابری کنم از موج سرشک
شاید آن طفل قبولش کند از رنگینی ۳

سایه ی لوح مزار است مرا سرو چمن
بی قدش می کند از بس به دلم سنگینی ۴

هوس نعمت فغفور خودآرایی کرد
کاسه بر دست گدا داد ز چوب چینی ۵

عجبی نیست ازو گر بگریزند سلیم
سبزوار است خط و بوالهوسان قزوینی ۶