شمارهٔ ۴ - هجو کاسه ی چینی

یکی پیاله ی چینی برای خوردن آب
بداد خواجه مرا از صفات نیکویش ۱

که گر چو کاسه ی فقرش نهند بر سر راه
ز کهنه کعبی او ننگرد کسی سویش ۲

شکسته ای که صدا برنیاید از لب او
هزار سنگ زند گر کسی به پهلویش ۳

چو چاه زمزمش افتاده رخنه ها بر لب
چو حوض کوثر، خورده شکنج ها رویش ۴

ز ساغر دل خاقان زیاده تر گرهش
ز کاسه ی سر فغفور بیشتر مویش ۵

حباب خنده بر اندام او زند چون موج
برند چون ز پی آب بر لب جویش ۶

خیاره دار نماید، ز بس که موج شکست
فشرده همچو حباب دلم ز هر سویش ۷

به خواجه بخشش این کاسه شد چو حوض یزید
که هرکه آب ازو خورد، شد دعاگویش ۸