شمارهٔ ۵ - در مذمت پوستین خود و حسن طلب برای پوستینی دیگر

صاحبا! سرورا! خداوندا!
ای که خلقت چو روی تو نیکوست ۱

طبع تو گلشنی ست کاندر وی
همچو خورشید، صد گل خودروست ۲

مگر از خلق تو صبا به چمن
برده بویی، که گل چنین خوشبوست ۳

مجلسی کش ضمیر توست چراغ
شب درو همچو دود تنباکوست ۴

فصل دی می رسد که از شدت
همچو شمشیر با جهان یکروست ۵

به چمن داد ازو نسیم خبر
آب را اضطراب ازان در جوست ۶

سرو لرزد ز بیم همچون بید
غنچه برخود ز فکر رفته فروست ۷

حسن چون پوستین شانه زده
تنگ بر خود گرفته طره ی دوست ۸

ید بیضا چه کار می آید
که درین فصل، دست دست سبوست ۹

پوستینی به هم رسید مرا
به صد اندوه و محنت از دو سه پوست ۱۰

من به دوشش گرفته ام از مهر
لیک او در میان دشمن و دوست، ۱۱

هیچ گرمی نمی کند با من
چه کنم، پوستین من بی روست ۱۲

از خزان گلشن تو ایمن باد
تا چمن را گل است و گل را بوست ۱۳