هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از عشق، فنا در معشوق، و رسیدن به حقیقت از طریق بیخودی و فقر معنوی سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند پر سوخته، خاکستر، و تیغ جفا، حالتی از سوزش عاشقانه و گذر از نفسانیات را به تصویر میکشد. در نهایت، همت جویا و فقر بهعنوان راهنما و چتر حمایتگر معرفی میشوند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیدهی موجود در شعر برای درک و ارتباط برقرار کردن، نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. نوجوانان در این سن معمولاً توانایی تحلیل چنین مضامینی را دارند.
شماره ۱۳ - پرتو حسن زبس سوخته بال و پر ما
پرتو حسن زبس سوخته بال و پر ما
سرمهٔ دیدهٔ عنقا شده خاکستر ما ۱
کشتهٔ عشق بتان زندهٔ جاوید بود
دم عیساست دم تیغ جفا بر سر ما ۲
اول گام به سر منزل مقصود رسیم
بیخودی در ره تحیق بود رهبر ما ۳
از غلاف هوس نفس برآییم چو تیغ
تا به کی در پس این پرده بود جوهر ما ۴
مهر، نقش قدمم همت جویا باشد
چتر شاهنشهی فقر بود بر سر ما ۵
سرمهٔ دیدهٔ عنقا شده خاکستر ما ۱
کشتهٔ عشق بتان زندهٔ جاوید بود
دم عیساست دم تیغ جفا بر سر ما ۲
اول گام به سر منزل مقصود رسیم
بیخودی در ره تحیق بود رهبر ما ۳
از غلاف هوس نفس برآییم چو تیغ
تا به کی در پس این پرده بود جوهر ما ۴
مهر، نقش قدمم همت جویا باشد
چتر شاهنشهی فقر بود بر سر ما ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۲۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - می نهد بر سینه، داغم، عشق سیم اندامها
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - شد بهار و بیخودیم از نشئهٔ جام هوا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.