شماره ۱۶ - تو و بدمستی و رندی و می آشامیها

تو و بدمستی و رندی و می آشامیها
من و خون خوردن و رسوایی و ناکامیها ۱

صبح نوروز خرام است، مبارک باشد
بر تنت جامهٔ چسپان خوش اندامیها ۲

نشئه ای نیست به غربت می رسوایی را
به وطن می بردم خواهش بدنامیها ۳

پختهٔ عشق کجا، شکوهٔ بیداد کجا؟
دل کم حوصله باشد ثمر خامیها ۴

باده می نوش که تا هست جهان، خواهد بود
رنگ بر چهرهٔ گل از قدح آشامیها ۵