هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به موضوع بیخودی و مستی معنوی میپردازد. شاعر از حالات روحانی و وجدآمیز سخن میگوید و از مفاهیمی مانند صهبا، محشر شهادتیان، دشت جنون، و آیینه استفاده میکند تا حالت بیخودی و فنا را توصیف کند. در پایان، اشارهای به شخصی به نام «جویا اسیر» دارد که گفته است آه او گواه محضر دعوای بیخودی است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی مانند «صهبای بیخودی» و «دشت جنون» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۰ - دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیست
دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیست
چشم تری که محو تماشای بیخودیست ۱
در محشر شهادتیان نگاه او
دشت جنون و دامن صحرای بیخودیست ۲
بی رنگ باش تا سبک از خویشتن روی
رنگ پریده زینت سیمای بیخودیست ۳
خود را مگر ز روزن آیینه دیده است
چشم تو مست ساغر صهبای بیخودیست ۴
جویا اسیر فکر «اسیر» که گفته است:
«آهم گواه محضر دعوای بیخودیست» ۵
چشم تری که محو تماشای بیخودیست ۱
در محشر شهادتیان نگاه او
دشت جنون و دامن صحرای بیخودیست ۲
بی رنگ باش تا سبک از خویشتن روی
رنگ پریده زینت سیمای بیخودیست ۳
خود را مگر ز روزن آیینه دیده است
چشم تو مست ساغر صهبای بیخودیست ۴
جویا اسیر فکر «اسیر» که گفته است:
«آهم گواه محضر دعوای بیخودیست» ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۹ - راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش است
گوهر بعدی:شماره ۱۸۱ - سررشتهٔ امل همه ای دل به دست تست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
