هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به بیان احساسات شاعر درباره عشق، رنجهای دل و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر از بیوفایی دنیا، درد عشق و جستجوی درمان دل سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند «بت طناز» و «پریزاد»، عمق احساسات خود را نشان میدهد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد تا به درستی درک شوند.
شماره ۲۰۶ - شوخ و شنگی چون بت طناز من عالم نداشت
شوخ و شنگی چون بت طناز من عالم نداشت
چون پریزاد من این غمخانه یک آدم نداشت ۱
در گرانجانی زحق بیگانه پای کم نداشت
ورنه هرگز از کسی نخچیر مطلب رم نداشت ۲
از ریاضت کرده ام بیماری دل را علاج
جز گداز خویش زخم شیشه ام مرهم نداشت ۳
بود دایم دست اقبال جوانمردان بلند
بازوی پر قوت ارباب همت خم نداشت ۴
سخت دیشب شیشه و پیمانه را برهم زدی
محتسب از حق نرنجی اینقدرها هم نداشت ۵
کاوکاو عشق هر دم می زند نقشی دگر
بود دل جویا نگین ساده ای تا غم نداشت ۶
چون پریزاد من این غمخانه یک آدم نداشت ۱
در گرانجانی زحق بیگانه پای کم نداشت
ورنه هرگز از کسی نخچیر مطلب رم نداشت ۲
از ریاضت کرده ام بیماری دل را علاج
جز گداز خویش زخم شیشه ام مرهم نداشت ۳
بود دایم دست اقبال جوانمردان بلند
بازوی پر قوت ارباب همت خم نداشت ۴
سخت دیشب شیشه و پیمانه را برهم زدی
محتسب از حق نرنجی اینقدرها هم نداشت ۵
کاوکاو عشق هر دم می زند نقشی دگر
بود دل جویا نگین ساده ای تا غم نداشت ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۸۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۵ - از گفتگو اشاره به دل آشناتر است
گوهر بعدی:شماره ۲۰۷ - با بال شوق در چمن قدس طایر است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.